Poslije drugog svjetskog rata, podržan politikom regionalnog razvoja, društveno-ekonomski život opštine Berane bio je u znaku stalnog uspona.
Izgradnjom industrijskih kapaciteta, otvaranjem rudnika, podizanjem turističkih i ugostiteljskih objekata, škola, kulturnih i zdrastvenih institucija, izgradnjom modernih puteva, nastupile su krupne promjene u socijalnoj strukturi stanovništva. Znatno je porastao broj zaposlenih kao i ukupan broj stanovnika Berana i njegovih prigradskih naselja, a istovremeno se smanjio procenat poljoprivrednog stanovništva u opštini.

Drušvena proizvodnja i nacionalni dohodak rasli su sve do 1987.godine. Međutim, u periodu posle 1987. godine smanjuje se privredna aktivnost u Beranama zbog brojnih teskoća sa kojima se opština suočila, a to je dovelo do bitnog opadanja privredne aktivnosti i obustavljanja rada nekih preduzeća. Ovakva kretanjasu uslovila da opština Berane promijeni status u pogledu privredne razvijenosti i svrsta se u najmanje razvijene opštine u Crnoj Gori. Zbog obustava rada nekih krupnih preduzeća, i drugih manjih pogona,broj zaposlenih se od 1987-1993. godine drastično smanjio.Propadanjem društvenog sektora došlo je do krupnih promjena u transformaciji privrede. Taj period karakterističan je po naglom razvoju i jačanju pojedinih preduzeća iz privatnog sektora, u prvom redu drvoprerađivačke industrije i trgovine, a nastavljaju se i dalje razvijaju (školstvo, zdravstvo, turistički potencijali, sve je veći broj kulturnih institucija i sportskih objekata) i ostale oblasti.